stimulatus
stimulātus, Abl. ū, m. (stimulo), das Anspornen, Anstacheln, animante stimulatu domini, Ps. Cypr. de Iudaic. incred. 8. p. 129, 19 H.
a gode , partica ~ata
1 stĭmŭlātus, a, um, part. de stimulo.
2 stĭmŭlātŭs, abl. ū, m. , aiguillon : Ps. Cypr. De Jud. incr. 8, p. 129, 19.
Hanc igitur regulam servabat, quod si aliquem subditum haberet ultra modum zelantem seu Stimulatum, etc.