suaviloquus
suāvĭlŏquus, a, um, adj. [suavis-loquor],
- sweet-spoken, pleasant, Inscr. Fratr. Arval. ap. Marin. p. 560: senectus, Mart. Cap. 1, § 3.
suāviloquus, a, um (suave u. loquor) = ἡδυεπής, angenehm-, lieblich redend, Claudia, Corp. inscr. Lat. 6, 3375*: caecutientis Maeonii suaviloqua senectus, Mart. Cap. 1. § 3. – ➳ Bei Lucr. 2, 529 ist das Wort eine Ergänzung des Marullus.
imperatus est ‥ abbati ~a eloquentia in sua lingua ‥ apostolicae sedis dare rationem
~a eloquentia omnia ‥ praedicavit praedicator
~o ornatu verborum
tuam faciunt ut dudum cecutientis Meonii ~am senectutem
suāvĭlŏquus, a, um, c. suaviloquens : Capel. 1, 3.