suaviloquens
suaviloquens, sweet-spoken, speaking agreeably
suāvĭlŏquens, entis, adj. [suavisloquor],
- sweet-spoken, pleasant-speaking (poet.): suaviloquenti ore Cetegus, Enn. ap. Cic. Brut. 15, 58 (Ann. v. 304 Vahl.); cf. Quint. 11, 3, 31; and v. suaviloquentia; so perh. in imitation of Ennius: jucunditas, Cic. Fragm. ap. Gell. 12, 2, 7 (hence, expressly censured by Seneca as Ennian): carmen, Lucr. 1, 945.
suāviloquēns, entis (suave u. loquor) = ἡδυεπής, angenehm-, lieblich redend, angenehm, lieblich, os, Enn. ann. 303: iucunditas, Cic. de rep. fr. b. Gell. 12, 2, 7 (das. als ennianisches Wort von Cicero getadelt): carmen, Lucr. 1, 945: senectus, Mart. Cap. 1. § 3.
suāvĭlŏquēns, (15) tis (suavis, loquor), qui parle agréablement = aux doux accents, harmonieux, mélodieux : Enn. Ann. 303 ; Lucr. 1, 945 ; v. Gell. 12, 2, 7, qui cite, en le désapprouvant, un passage où Sénèque blâme lʼexpression suaviloquens jucunditas employée par Cicéron à lʼimitation dʼEnnius.
suāviloquēns entis, adj.
- suave+loquens, sweet-spoken, speaking agreeably: os, Enn. ap. C.