suavior
suavior, to kiss
suāvĭor (sāvĭor), ātus, 1, v. dep. a. [suavium],
- to kiss (class.): Atticam nostram cupio absentem suaviari, etc., Cic. Att. 16, 3, 6: aliquem, id. Brut. 14, 53; Gell. 3, 15, 3: os oculosque, Cat. 9, 9.☞
- a Act. collat. form suāvĭo, āre, Pompon. and Novat. ap. Non. 474, 13.—
- b suāvĭātus, a, um, in a pass. signif., Fronto Ep. ad M. Caes. 5.
suāvior, s. sāvior.
suāvĭor (16) ou sāvĭor, ātus sum, ārī, tr., embrasser, baiser : Cic. Att. 16, 3, 6 ; Br. 53.
➳ forme act. savio Pompon. Com. 83 ; Quadr. Ann. 39 d. Prisc. Gramm. 8, 26 || part. à sens pass. saviata, qui mérite dʼêtre embrassée = charmante, délicieuse : Fronto Ep. ad M. Cæs. 5, 33.
suāvior or sāvior —, ārī, dep.
- suavium, to kiss: Atticam: os, oculosque, Ct.