sufflatus
sufflātus (subfl-), ūs, a false read. for si afflavit, Sen. Clem. 1, 25, 4.
sufflātus, a, um, Part. and P. a., v. sufflo.
1. sufflātus, a, um, PAdi. (v. sufflo), aufgeblasen, I) eig. = aufgedunsen, corpus, Varro b. Non. 395, 8. – II) übtr.: 1) aufgeblasen vor Zorn od. Stolz, a) = zornig, sufflatus ille huc veniet, Plaut. Bacch. 603. – b) aufgeblasen = stolz, multiplici scientiā sufflatus, Varro sat. Men. 6: figura, Cornif. rhet. 4, 15. – 2) v. Redner = schwülstig, Gell. 7, 14, 5.
2. sufflātus, Abl. ū, m. (sufflo), das Anblasen, odoris, Plin. 32, 28 D.
1 sufflātus, (16) a, um, ¶ 1 part. de sufflo ¶ 2 pris adjt , a) enflé, gonflé : Varr. d. Non. 395, 8 ; b) [fig.] gonflé de colère : Pl. Bacch. 603 || bouffi dʼorgueil : Varro Men. 6 || plein dʼenflure [style], boursouflé : Gell. 7, 14, 5.
2 sufflātŭs, ūs, m. , action de souffler, souffle : Plin. 32, 28.
- 1. opgeblazen, opgezwollen [corpus];
- 2. (metaf.) boos; (v.e. redenaar) gezwollen, bombastisch, hoogdravend.