tumulo
tumulo, to cover with a mound, bury, inter, entomb
Could not find tumulabant in Logeion dictionaries.
tumulabant Verb: imperfect active indicative 3rd plural of tumulo
tŭmŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. [tumulus],
- to cover with a mound, to bury, inter, entomb (poet.; syn. humo): neque injectā tumulabor mortua terrā, Cat. 64, 153: neu sim tumulandus ab illā, Ov. M. 8, 710; 15, 716; id. P. 1, 6, 49; Mart. 11, 91, 1.
tumulo, āvī, ātum, āre (tumulus), mit einem Grabhügel bedecken, begraben, bestatten, quam tumulavit alumnus, von der Kajeta, Ov.: neque iniectā tumulabor mortua terrā, Catull.: tumulatus parvā arenā (unter einem niedrigen Sandhügel), Ov.: neu sim tumulandus ab illa, Ov.: abj., mortuos ad tumulandum deportare, Gloss. in Sidon. 37, 5: subst., tumulātus, ī, m., der Bestattete, Ov. met. 15, 57.
See: tumulare
tŭmŭlō, (14) āvī, ātum, āre (tumulus), tr., couvrir dʼun amas de terre, ensevelir : Catul. 64, 153 ; Ov. M. 8, 710 ; 15, 716.
tumulō āvī, ātus, āre
- tumulus, to cover with a mound, bury, inter, entomb: quam tumulavit alumnus, O.: neque iniectā tumulabor mortua terrā, Ct.—P. pass. as substm.: nomen tumulati traxit in urbem, i. e. named the town for the burial(Sybaris), O.