utibilis

ūtĭbĭlis, e, adj. [utor],

• that can be used, fit, appropriate, useful, serviceable (colloq. and ante-class.): non utibilis hic locus factis tuis, Plaut. Merc. 5, 4, 45 (1006): servi eris, id. Most. 4, 1, 2 (859); id. Men. 5, 6, 23 (988): ad rem utibile, id. Mil. 3, 1, 19 (614); cf. id. Trin. 3, 3, 19 (747): quid minus utibile fuit quam hoc ulcus tangere? Ter. Phorm. 691: neque aqua utibilis reperta, Auct. Itin. Alex. 37.

ūtibilis, e (utor), brauchbar, dienlich, nützlich, quid minus utibile fuit quam hoc ulcus tangere, Ter. Phorm. 690: vide si hoc utibile magis atque in rem deputas, Plaut. trin. 748: non utibilest hic locus, factis tuis, arbitri ut sint qui praetereant per vias, Plaut. merc. 1005: neque aqua utibilis reperta, Auct. itin. Alex. 37 (85). – m. Dat., hi (servi) solent esse eris utibiles, Plaut. most. 859. – m. ad u. Akk., magis esse ad rem utibile non potest, Plaut. mil. 613.

utibilis [CL], usibilis [CL uti+-bilis], that can be used, usable. ~e ‥ ad finem relatum, est principium definiendi ‘uti’ Hales Sent. I 12; talis ‥ respectus causatur in objecto ~i per actum usus, quando voluntas utitur aliquo Duns Ord. X 30; ymmo, cum diversis circumstanciis potest vicissim esse magis bonum vel minus bonum habere centum solidos, sicut patet de valore usibilium que sunt eo alicui valenciora quo utiliora Wycl. Log. II 123; nemo haberet usibile, cum nichil sit in usu hominum bono aut licito, unde non posset eciam pernicies irrogari Id. Ver. I 338.

ūtĭbĭlĭs, (16) e (utor), qui peut servir, utile, avantageux : Pl. Merc. 1005 ; Mil. 613 ; Most. 859 ; Ter. Phorm. 690.

*utibilis, e. adj.
有用者。可用者。

Suggest a Translation
See an image

ūtibilis e, adj.

• utor, to be used, fit, appropriate, useful, serviceable: Quid minus utibile fuit quam hoc ulcus tangere?T.