About
Menu

vilico

vilico, to superintend an estate, be overseer

vīlĭco (villĭco; perf. and sup. perh. not found), āre, 1, v. n. and a.; and vīlĭ-cor, ātus sum, āri, 1., v. dep. [vilicus].
  • I Neutr.
    • A To act as bailiff, overseer; to superintend (prop. of a country estate).
      • 1 Form vilico: dispensare rem publicam, et in eā quodammodo vilicare, Cic. Rep. 5, 3, 5.—
      • 2 Form vincor: non vilicari, sed dominari mea est sententia, Pomp. ap. Non. p. 186, 2 (Com. Rel. v. 45 Rib.): longe ab urbe vilicari, quo erus rarenter venit, id. ib. p. 186, 1: hic vilicor ante urbem: nunc rus eo, Turp. ap. Non. p. 186, 7 (Com. Rel. v. 82 Rib.).—
    • B Transf., to live or reside in the country.
      • 1 Absol.: in Arpinos jam ... explodam hominem, ut vilicetur, Afran. ap. Non. p. 186, 5.—
      • 2 With adv. of place: ego nondum etiam hic vilicabar, Turp. ap. Non. p. 186, 7.—
      • 3 With abl.: vilicatus praediis, Aus. Ep. 22, 1.—
  • II Act., to manage an estate, etc., as a bailiff, etc.: possessionem maximam illam vilicabat, Ap. Met. 8, 22, 7.
vīlĭco (villĭco), ōnis, m. [1. vilico, II.],
  • one managing a farm; a bailiff, overseer, etc. (post-class.): neget eum rationibus viliconum, et upilionum, et equisonum sollertissime subscripsisse, Ap. Apol. p. 329.

Saved

Recent