vilico
vilico, to superintend an estate, be overseer
vīlĭco (villĭco; perf. and sup. perh. not found), āre, 1, v. n. and a.; and vīlĭ-cor, ātus sum, āri, 1., v. dep. [vilicus].
- I Neutr.
- A To act as bailiff, overseer; to superintend (prop. of a country estate).
- 1 Form vilico: dispensare rem publicam, et in eā quodammodo vilicare, Cic. Rep. 5, 3, 5.—
- 2 Form vincor: non vilicari, sed dominari mea est sententia, Pomp. ap. Non. p. 186, 2 (Com. Rel. v. 45 Rib.): longe ab urbe vilicari, quo erus rarenter venit, id. ib. p. 186, 1: hic vilicor ante urbem: nunc rus eo, Turp. ap. Non. p. 186, 7 (Com. Rel. v. 82 Rib.).—
- B Transf., to live or reside in the country.
- 1 Absol.: in Arpinos jam ... explodam hominem, ut vilicetur, Afran. ap. Non. p. 186, 5.—
- 2 With adv. of place: ego nondum etiam hic vilicabar, Turp. ap. Non. p. 186, 7.—
- 3 With abl.: vilicatus praediis, Aus. Ep. 22, 1.—
- II Act., to manage an estate, etc., as a bailiff, etc.: possessionem maximam illam vilicabat, Ap. Met. 8, 22, 7.
vīlĭco (villĭco), ōnis, m. [1. vilico, II.],
- one managing a farm; a bailiff, overseer, etc. (post-class.): neget eum rationibus viliconum, et upilionum, et equisonum sollertissime subscripsisse, Ap. Apol. p. 329.
1. vīlico, āre (vilicus), I) intr. den Meier (Verwalter, Bewirtschafter) machen, ut quasi dispensare rem publicam et in ea quodam modo vilicare possit, Cic.: senatu illis (für sie) vilicante, Plin. – II) tr. bemeiern = als Meier verwalten, -bewirtschaften, servus qui possessionem illam vilicabat, Apul. met. 8, 22 (Krüger noch villicabat).
2. vīlico, ōnis, m., s. vīlicus ➳ .
1 vīlĭcō (16) (vīllĭcō), āre (villa), ¶ 1 intr., administrer une ferme, être fermier : Cato Orat. 22 ; Cic. Rep. 5, 5 ¶ 2 tr., diriger comme fermier : Apul. M. 8, 22.
2 vīlĭcō (vīllĭcō), ōnis, m. , fermier : Apul. Apol. 87.
vīlicō (vīll-) —, —, āre
- vilicus, to superintend an estate, be overseer: in eā (re p.).