vindicium
vindicium, iī, n. (vindex) = vindicatio no. II, Corp. inscr. Lat. 14, 2934. Vgl. Gloss. II, 289, 29 ἐκδίκησις, vindicium.
venerunt quater viginti juvenes ‥ ad vindicium faciendum cum plenis armis
quando pepercit Achaz hosti vindicia Saulis / offendisse pium dicitur ipse Deum
vindĭcĭum, ĭī, n. , protection, défense : CIL 14, 2934, 11.
Stimulator zelo ultionis cohors iniqua gentilium, celerisque animadversionis emergit Vindicium in obtrectatores sectæ suæ.Utitur etiam lib. 2. cap. 1.
Nam celerem ad Vindicium sui militis ultionem effundens, etc.