About Report a problem

Menu

vindicativus

vindicativus [CL vindicatus p. ppl. of vindicare+-ivus], who exacts or is inclined to vengeance or revenge, vengeful, vindictive (also of act). neque ‥ scribentes neque dicentes de talibus videntur, quamvis melius erat forte quam sermones ~os et concionativos Gros. Eth. Nic. 368; ~i rancorum et impatientie pretendunt se esse amatores justicie Holcot Wisd. 11; oportet a ~o actu extrinseco continere Wycl. Civ. Dom. I 107; impossibile est ut ~a justitia domini sit exhausta Id. Ver. III 59; papa ‥ dicitur esse homo superbissimus et ~us Id. Chr. & Antichr. 681; nec precepta legalia potuerunt Christum capere vel ejus †vindicatinam [l. vindicativam] potestatem mitigare Brinton Serm. 38 p. 166; duri sunt cordis et ~i pocius quam clementes Ib. 52 p. 234; crudelitas Scotorum nequissima ‥ est vindecativa Plusc. VIII 16; si ipsi atroces et ~i in vita eorum qui tam crudelem vindictam post mortem operantur Ib. X 27.

Saved

Recent