vituperator
vituperator, a blamer, censurer, vituperator
vĭtŭpĕrātor, ōris, m. [1. vitupero],
- a blamer, censurer, vituperator: invidos vituperatores confutare, Cic. N. D. 1, 3, 5: philosophiae, id. Fin. 1, 1, 2; id. Tusc. 2, 2, 4: vituperatores mei, id. Fam. 7, 3, 6.
vituperātor, ōris, m. (vitupero, āre), der Tadler, mei, Cic.: philosophiae, Cic.: eloquentiae, Augustin. c. Cresc. Donat. 1. § 3 extr.: luxuriae, Augustin. c. Iulian. 4, 13, 64.
vĭtŭpĕrātŏr, ōris, m. (vitupero), censeur, critique : Cic. Nat. 1, 5 ; Tusc. 2, 4 ; Fin. 1, 2.
vituperātor ōris, m
- vitupero, a blamer, censurer, vituperator: invidos vituperatores confutare: philosophiae.