αἰάζω
αἰάζω, to cry
αἰάζω, fut. -άξω E. HF 1053 (cj. Herm.): aor. part. αἰάξας Epigr.Gr. 233 (Chios):—
- cry αἰαῖ, wail, S. Aj. 904, etc., Luc. Salt. 45: c. acc. cogn., αὐδάν E. IT 227, cf. Timo 66 [840]: c. acc., bewail, A. Pers. 922, E. Or. 80, AP 7.476 (Mel.), etc.
- 2 groan, ἐκπνεῖν καὶ αἰ. Arist. HA 536b22, cf. GA 788a22.
lamentar, llorar
τὰν ἐγγαίαν ἥβαν
δουλείαν
τύχας
δέμας
σε
θρήνοισιν ἐάζει ... θάνατον
• c. ac. int.
αὐδάν
θρῆνον
οἷα βροτοὶ αἰάζουσι
ἀλκύονες δ' ἐπὶ σοὶ οἰκτρὸν γόον αἰάξουσιν
• abs. gemir, lamentarse, gritar ¡ay! S.Ai.904, cf. 432,
ἐκπνεῖν καὶ αἰάζειν
ἐπεβόησάν οἱ αἰάζοντες
le aclamaban lanzando ayes de burla
•Cf.
αἰάζω (seul. prés. fut. et ao. part. αἰάξας)
1 gémir, Soph. Aj. 432, 904 ; Anth. App. 127 ; avec un acc. se lamenter sur, déplorer, Eschl. Pers. 886 ||
2 p. ext. respirer bruyamment, Arstt. H.A. 4, 9, 20.
Étym. αἶ.
αἰάζω, (fut. αἰάξω Hermanns Conj. Eur. Herc.Fur. 1047 ; EG. αἰάσω ; ᾐακώς VLL ; sonst nur praes.; von αἶ), weh rufen, weh klagen, Soph. Aj. 427, 888 ; mit dem acc., beseufzen, bejammern, Aesch. Pers. 886 u. oft bei Sp.; Diod. 14 (VII.701).
αἰάζω
- to cry αἰαῖ, to wail, Trag.; c. acc. to bewail, Aesch., Eur.