αὐτοτελής
αὐτοτελής, ending in itself, complete in itself, supporting oneself
- ending in itself, complete in itself, ὁρισμός Arist. Top. 102b13, cf. Ocell. 1.7; θεωρίαι αὐ. καὶ αὑτῶν ἕνεκα Arist. Pol. 1325b20; esp. in Gramm., λεκτόν Stoic. 2.58; λόγος A.D. Synt. 3.5, al.; ἀξίωμα S.E. M. 8.79; διάνοια Hdn. Fig. p.93 S.; ῥῆμα an intransitive verb, A.D. Synt. 116.11; of unity, Theol.Ar. 5, cf. Orph. Fr. 247.10. Adv. -λῶς, opp. κατὰ συναφήν, independently, separately, Epicur. Ep. 2 p.36 U.
- b perfect, complete, fully-grown, Nonn. D. 7.154, al.
- 2 self-sufficing, αὐ. καὶ ἀπροσδεᾶ φιλοσοφίας Plu. Sanit. 2.122e; of personal character, independent, προχείρου ἀ. εὐβούλου Phld. Herc. 1457.5.
- 3 absolute, with full powers, στρατηγός Plu. Amat. 2.754d, cf. D.C. 52.22; αὐ. κρίνειν, opp. προανακρίνειν, Arist. Ath. 3.5, cf. 53.2.
- 4 final, ψήφισμα without appeal, Hyp. Eux. 15; δίκη Hsch., Suid.; διαλήψεις Plb. 3.4.4; αὐ. πρὸς γνῶσιν καὶ σαφήνειαν ib. 36.2; αἰτίαν Chrysipp.Stoic. 2.292. Adv. -λῶς at oneʼs own discretion, arbitrarily, οὐκ αὐ. ἀλλʼ ἀκριβῶς Lys. Fr. 38, cf. Plb. 3.29.3; ἂν αἱ φαντασίαι ποιῶσιν αὐ. τὰς συγκαταθέσεις Chrysipp.Stoic. 2.291; αὐ. διαιτᾶν control, govern absolutely, Phld. D. 1.22.
- 5 sufficing for oneself: also, supporting oneself, ἱππεῖς Luc. Tox. 54.
- 6 entirely due to, c. gen., νίκη τῶν ἡγουμένων Plb. 5.12.4.
- II (τέλος IV) taxing oneself, self-taxed, Th. 5.18, Stob. 2.7.3a.
I
1 económicamente independiente de ciu., estados, etc.
αὐτονόμους ... καὶ αὐτοτελεῖς καὶ αὐτοδίκους
• que se sufraga sus propios gastos
ἱππεῖς
• c. gen. que se basta a sí mismo, autosuficiente
αὐ. καὶ ἀπροσδεὴς φιλοσοφίας
2 independiente de estamentos políticos, ref. a μέρος πολιτείας:
οὐδενὸς αὐτοτελοῦς ὄντος
ὡς ἂν πολιτείας ἄρχων αὐτοτελοῦς
como si gobernase un estado soberanoπολῖταί τε γὰρ καὶ αὐτοτελεῖς ἔτι δοκεῖν εἶναι ἤθελον
• completo, independiente
junto a πρόχειρος y εὔβουλος
τὰ δὲ πράγματα ἰδιάζουσαν καὶ αὐτοτελῆ τὴν ὕπαρξιν ἔχειν, οὐδεὶς ἀμφιβάλλει
II
1 con autoridad de los tesmótetas
κύριοι δ' ἦσαν καὶ τὰς δίκας αὐτοτελεῖς κρίνειν
tenían autoridad para juzgar los pleitos con soberaníaκαὶ τὰ μέχρι δέκα δραχμῶν αὐτοτελεῖς εἰσι δικάζειν
juzgar con autoridad hasta diez dracmas
• con plenos poderes
στρατηγός
ὑφ' ἑνὸς ἀνδρὸς αὐτοτελοῦς ἄρχεσθαι
ἡγεμονία
• ref. a propietarios de esclavos
αὐ. δεσπόται
ἐξουσία
αὐτοτελὴς καὶ αἰώνιος κατοχὴ καὶ κυριότης καὶ χρῆσις
• que se debe a, que es responsabilidad de c. gen.
αὐ. ἡ νίκη ... τῶν ἡγουμένων
2 de decretos, sentencias definitivo, decisivo, sin apelación
ψήφισμα ... αὐτοτελὲς ἔγραψας
ἐπεὶ δ' οὐκ αὐτοτελεῖς εἰσιν οὔτε περὶ τῶν κρατησάντων οὔτε περὶ τῶν ἐλαττωθέντων αἱ ... διαλήψεις
pero puesto que los juicios ni sobre los vencedores ni sobre los vencidos son decisivosὑπολαμβάνοντες ἐν παντὶ πρὸς γνῶσιν καὶ σαφήνειαν αὐτοτελὲς εἶναι τοῦτο τὸ μέρος (τῆς διηγήσεως)
δίκη
•
αὐ. αἰτία
causa final
• no sometido a apelación
ἀπόφασις
III
1 que tiene el fin en sí mismo, perfecto de la divinidad y abstr.
τὰς αὐτοτελεῖς καὶ τὰς αὑτῶν ἕνεκεν θεωρίας καὶ διανοήσεις
εἷς ἔστ' αὐ. αὐτοῦ δ' ὑπὸ πάντα τελεῖται
ὁ θεὸς πεποίηκε αὐτὸν τὸν κόσμον ὅλον μὲν ἀκώλυτον καὶ αὐτοτελῆ
πρεσβύτατόν τε καὶ αὐτοτελῆ πολύμητιν Ἔρωτα
τὸ αὐτοτελὲς τῆς ἑαυτοῦ ὑποστάσεως διδάσκων ἡμᾶς
enseñándonos la perfección de su hipóstasisτρία πρόσωπα αὐτοτελῆ
2 lóg. y gram. suficiente, completo en sí mismo de una definición
ὁρισμὸς αὐ. ἐστι πρὸς τὸ γνωρίζειν τί ποτ' ἐστι τὸ λεγόμενον καθ' αὑτό
• de una proposición
τὸ αὐτοτελὲς ἀξίωμα
περίοδος ἥτις ἐστὶ λόγος ... αὐτοτελῆ διάνοιαν ἀποτελῶν
• op.
ἐλλιπῆ
λόγος
ῥῆμα
verbo intransitivo
3 ceñido, limitado
οἱ πλεῖστοι ... ἑνὸς ἔθνους ἢ μιᾶς πόλεως αὐτοτελεῖς πολέμους ἀνέγραψαν
la mayoría ... describieron guerras limitadas a un solo pueblo o una sola ciudad
IV totalmente desarrollado, crecido
ἀνήρ
διόπερ οὔτε φύεται οὐδὲν ἐξ αὐτοῦ οὔτε αὐτοτελὲς οὐδέν
• perfectamente realizado o cumplido
αὐτοτελῆ τοῦ ὄφεως τὴν ἐπαγγελίαν ἐπὶ τῆς ἐκβάσεως τῶν ἔργων ἐδέξατο (ὁ Ἀδάμ)
V adv. -ῶς
1 con independencia, por separado
εἴτε κατὰ συναφὴν λεγομένων (μετεώρων) εἴτε αὐτοτελῶς
2 con plena autoridad
κατέπεμψε τὸν υἱὸν Δημήτριον ... καὶ στρατείας ... αὐτοτελῶς ... ἁπτόμενον
3 a discreción, arbitrariamente
οὐκ αὐτοτελῶς, ἀλλ' ἀκριβῶς
4 completa, absolutamente Clem.Al.Strom.6.2.25, 17.151.
5 definitiva, incondicionalmente
αὐτοτελῶς ἐποιήσατο τὰς ὁμολογίας Ἀσδρούβας
6 con el mismo fin
αὐτοτελῶς ... διαιτᾶν
1. zelfvoorzienend, onafhankelijk:
2. bevoegd tot eigen belastingheffing
1) sich selbst steuernd, keinem Andern Abgaben gebend, neben αὐτόνομος u. αὐτόδικος Thuc. 5.18.
2) in sich selbst endigend, vollständig, Arist. top. 1.5.9 ; seinen Zweck in sich habend, pol. 7.3.5 ; absolut, DS. 12.1 ; für sich allein ausreichend, Pol. 3.4, 3.9 ; αὐτοτελὴς νίκη τῶν ἡγουμένων, den man nur den Führern verdankt, 5.12 ; ἱππεῖς, auf eigene Kosten lebend, Luc. Tox. 54 ; so πόλεμοι, πράξεις, DS. 1.3, 16.1 ; – unabhängig, neben ἄναρκτος Plut. amat. 9 f.
• Adv. αὐτοτελῶς , vollkommen, Epicur. bei Diog.L. 10.85 ; bevollmächtigt, in eigener Machtvollkommenheit, ὁμολογίας ποιεῖσθαι Pol. 3.29 ; – Lys. B.A. 467 Ggstz ἀκριβῶς, obenhin.
- Iending in itself, complete in itself, supporting oneself, ἱππεῖς Luc.
- II (τέλος IV) taxing oneself, self-taxed, Thuc.