αὐτουργότευκτος
αὐτουργ-ότευκτος, ον, = foreg. II, Lyc. 747.
que se ha hecho a sí mismo, tosco, rudo
κυβερνῆσαι αὐτουργότευκτον βᾶριν
αὐτουργό·τευκτος, ος, ον, qui s’est fait de soi-même, c. à d. sans art, Lyc. 747.
Étym. αὐτ. τεύχω.
αὐτουργότευκτος, βᾶρις, selbst, d.i. leichthin, schlecht gemacht, Lycophr. 747.