αὔλιος
αὔλιος, of or for farm-yards, rustic
αὔλιος, α, ον, (αὐλή I)
- belonging to folds, ἀστὴρ αὔλιος ‘star that bids the shepherd fold’, A.R. 4.1630, cf. Call. Fr. 539; ὅταν αὐλίοις συρίζῃς, ὦ Πάν, τοῖς σοῖσιν ἐν ἄντροις dub. l. in E. Ion 500 (lyr.).
- II αὔλιος θύρα dub. l. in Men. 546; cf. αὐλία θύρα· πυλών, Hsch.
1 relativo al establo o aprisco
ἀστὴρ αὔλιος
estrella que anuncia la vuelta al redil e.d. lucero de la tarde
2 del patio
αὐλία θύρα
αὔλιος, α, ον :
1 qui concerne l’étable, la bergerie ou les bergers ; ἀστὴρ αὔ. A. Rh. 4, 1630, l’étoile du soir ou du berger ; p. ext. rustique, Eur. Ion 500 (sel. d’autres, qui résonne du son de la flûte, de αὐλός) ||
2 c. αὔλειος, Mén. (Stob. Fl. 74, 11) au fém. -ιος.
Étym. αὐλή.
αὔλιος, zu den Ställen, Viehhöfen gehörend ; ἀστὴρ αὔλιος, der Abendstern, bei dessen Aufgang die Herden in die Hürden getrieben wurden, Ap.Rh. 4.1630. Bei Eur. Ion. 500 liest Hermann αὐλίοις συρίζων für αὐλείοις, u. leitet es von αὐλός ab, wie αὔλιος θύρα = αὐλεία, Men. Stob. Flor. 74.11.
αὔλιος
αὐλή
- of or for farm-yards, rustic, Eur.