βαρυβρομήτης
que resuena gravemente
πέτρος
βαρυ·βρομήτης, ου [ᾰῠ̄] c. le préc. Anth. 7, 394.
Étym. β. *βρομέω, de βρόμος, lui-même de βρέμω.
βαρυβρομήτης, πέτρος, stark tosend, vom Mühlstein, Philp. 76 (VII.394).
que resuena gravemente
πέτρος