βαρυδάκρυος
βᾰρῠ-δάκρυος, ον, = sq., Nonn. D. 40.194.
βαρυ·δάκρυος, ος, ον [ᾰῠᾰ̄] qui pleure abondamment ; éploré, Nonn. D. 40, 194 ; Christ. Ecphr. 194.
Étym. β. δάκρυ.
βαρυδάκρυος, νύμφη, heftig weinend, Nonn. D. 40.194 ; Christod. ecphr. 196.