βδέλυγμα
βδέλυγμα, an abomination
βδέλυγ-μα, ατος, τό,
- abomination, τοῖς Αἰγ. πᾶς ποιμήν β. LXX Ge. 43.32, etc.; β. τῶν ἐρημώσεων, ἐρημώσεως, of an idol, ib. Da. 9.27, 1 Ma. 1.54, cf. Ev.Matt. 24.15.
abominación
τῇ Ἀστάρτῃ βδελύγματι Σιδωνίων
ἀπὸ τῶν βδελυγμάτων ὧν ἐποίησατε
ζυγοὶ δόλιοι β. ἐνώπιον κυρίου
τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν β. ἐνώπιον τοῦ θεοῦ
•V.
βδέλυγμα, ατος (τὸ) objet d’horreur, cause d’abomination, Spt. 1 Macc. 1, 54 ; Dan. 9, 27 ; etc. part. culte des idoles, idoles ou idolâtrie, Spt. Deut. 18, 9 ; 29, 17 ; 1 Reg. 3, 11, 6, etc.
Étym. βδελύσσομαι.
βδέλυγμα, τό, das Verabscheute, Scheusal, LXX.NT.
Strong 946
†
an abomination, a detestable thing: Lk 16:15, Re 17:4, 5 21:27; τὸ
βδέλυγμα
βδελύσσομαι
- an abomination, i. e. an idol, NTest.