βδελυγμός
βδελυγμός, abomination
βδελυγ-μός, ὁ,
- abomination, LXX 1 Ki. 25.31, Na. 3.6.
horror, abominación
βδελυγμὸς καὶ σκάνδαλον τῷ κυρίῳ
(del derramar sangre inocente)
βδελυγμός, οῦ (ὁ) dégoût, Spt. 1 Reg. 25, 31 ; Orig. 1, 576c.
Étym. βδελύσσομαι.
βδελυγμός, ὁ, Ekel, Abscheu, VLL ; K.S.