βδελύκτροπος
βδελύκ-τροπος, ον, = foreg., A. Eu. 52.
repugnante, abominable
μέλαιναι ... εἰς τὸ πᾶν βδελύκτροποι
βδελύκ·τροπος, ος, ον, odieux, exécrable, Eschl. Eum. 52.
Étym. βδελύσσομαι, τρόπος.
βδελύκτροπος, scheußlich, von den Eumeniden, Aesch. Eum. 52.