βδελυκτός
βδελυκτός, disgusting, abominable
βδελυκ-τός, ή, όν,
- disgusting, abominable, LXX Pr. 17.15, Ep.Tit. 1.16, Ph. 2.261.
repugnante, abominable
πᾶν σχῖσμα βδελυκτόν ἦν ἡμῖν
βδελυκτός, ή, όν, dégoûtant, répugnant, abominable, NT. Tit. 1, 16 ; Phil. 2, 261.
Étym. βδελύσσομαι.
βδελυκτός, ekelhaft, abscheulich, Ep.adesp. Tit. 1.16 ; K.S.
Strong 947
†
abominable, detestable: Tit 1:16 (Cremer, 137).†
βδελυκτός
βδελύσσομαι
- disgusting, abominable, NTest.