βληχάς
βληχάς, bleater
βληχ-άς, άδος, ἡ,
- bleater, ὄϊας περὶ β. Opp. C. 1.145.
balador
ὄϊας περὶ βληχάδας
βληχάς, άδος, adj. f. qui bêle, bêlant, Opp. C. 1, 145.
Étym. βληχάομαι.
βληχάς, άδος, ἡ, blökend, οἶες Opp. C. 1.145.