βληχή
βληχή, a bleating
βληχ-ή, Dor. βλᾱχά, ἡ,
- bleating, οἰῶν Od. 12.266; of lambs, E. Cyc. 48 (lyr., pl.); wailing of infants, A. Th. 348 (lyr., pl.). (Onomatop.)
1 balido
2 llanto infantil, vagido
βλαχαὶ ... τῶν ἐπιμαστιδίων
•Origen onomat., cf. aesl. blĕjati, let. blêt, etc.
βληχή, ῆς (ἡ)
1 bêlement, Od. 12, 266 ; en parl. de chèvres, Opp. C. 2, 365 ||
2 p. ext. vagissement, Eschl. Sept. 348 ; Eur. Cycl. 48 ||
➳ Dor. βλαχά [ᾱᾱ] Eschl. Eur. ll. cc.
Étym. Pour la syll. βλη- cf. lat. bāl- de bālāre.
βληχή, ἡ, Geblök, οἰῶν Od. 12.266 (ἅπαξ εἰρημ.); von Ziegen Opp. C. 2.365 ; Kindergeschrei, ἐπιμαστιδίων, Aesch. Spt. 330 ; τεκέων Eur. Cycl. 48.
βληχή
ἡ.
A bleating: οἰῶν Od. 12.266.
βληχή : bleating, Od. 12.266†.
βληχή
Formed from the sound.
- a bleating, οἰῶν Od.: the wailing of children, Eur.