βολέω
βολέω, in perfect mp: to be stricken
βολέω,
- = βάλλω, Theol.Ar. 37, Eust. 1405.4; in early writers Ep. pf. Pass. βεβόλημαι to be stricken with grief and the like, ἄχεϊ . . βεβολημένος ἦτορ Il. 9.9, cf. Od. 10.247; πένθεϊ . . βεβολήατο πάντες Il. 9.3; ἀμηχανίῃ βεβόλησαι A.R. 4.1318; ἀμφασίῃ βεβόλητο Q.S. 7.726.
- II in literal sense, μήτηρ ἀμφʼ αὐτὸν βεβολημένη falling about his neck, A.R. 1.262; Βοώτης . . ἀντέλλει βεβολημένος Ἀρκτούροιο dominated by Arcturus, Arat. 609.
1 lanzar, proyectar
ἑκατηβελέτιν (ἐκάλουν) ... ἀπὸ τοῦ τὴν τριάδα ... βολήσασαν ... ἀπογεννῆσαι αὐτήν
(la llamaban) proyección de Hécate porque la tríada al proyectarla la engendró
2 perf. βεβολήατο, βεβολημένος v.
βολέω-ῶ (seul. pf. pass. 2 sg. βεβόλησαι, A. Rh. 4, 1318 ; part. βεβολημένος, Il. 9, 9 ; A. Rh. 1, 262 ; Mus. 134 ; pl. q. pf. 3 sg. βεβόλητο, Q. Sm. 7, 726 ; 3 pl. βεβόληντο, Q. Sm. 2, 585 ; épq. βεβολήατο, Il. 9, 3 ; part. ao. réc. βοληθείς, Sib. 12, 75) ; c. βάλλω.
Étym. βολή.
βολέω, = βάλλω, Theolog. Arithm. p. 37 ; dav. βεβόλημαι, s. βάλλω.
†βολέω
[=βάλλω.]
Pf. pple. pass. βεβολημένος Il. 9.9: Od. 10.247.
3 pl. plupf. βεβολήατο Il. 9.3.
(ἀντι-.)
Of grief, to smite: πένθεϊ βεβολήατο (were in the state of having been smitten, were tossed about or agitated) Il. 9.3. Cf. Il. 9.9: Od. 10.247.