βουκολίς
βουκολίς, cattle-pasture
βουκολ-ίς (sc. γῆ), ίδος, ἡ,
- cattle-pasture, D.H. 1.37; β. πόα ib. 39.
propio para alimentar ganado
(γῆ)
πόα
βουκολίς, ίδος, adj. f. propre à la nourriture des bœufs, DH. 1, 39 ; subst. ἡ β. DH. 1, 37, nourriture des bœufs.
Étym. βουκόλος.
βουκολίς, γῆ, gut zur Rinderweide, Dion.Hal. 1.37 ; πόα 39.