βούκρανος
βού-κρᾱνος, ον,
- bull-headed, Emp. 61.3, Call. Fr. 203, Plu. Isid. 2.358d.
- II βούκρᾱνον, τό, ox-head, Gem. 3.3.
1 que tiene cabeza de toro
ἀνδροφυῆ βούκρανα
criaturas humanas con cabeza de toro(Ἀχελῷος) ἀνδρείῳ τύπῳ βούκρανος
2 astr., subst. τὸ β. cabeza de toro
οἱ ... ἐπὶ τοῦ βουκράνου τοῦ Ταύρου κείμενοι ἀστέρες
• tb. n. de la constelación Tauro Meth.Symp.8.14.
βού·κρανος, ος, ον [ᾱ] à tête de bœuf, Empéd. (El. N.A. 16, 29) ; Plut. M. 358d.
Étym. βοῦς, *κρᾶνον, κάρηνον.
βούκρανος, [ρᾱ], mit einem Ochsenkopf, Empedocl. bei Ael. H.A. 16.29 ; κράνος Plut. Is. et Os. 19.
βούκρανος
= βούπρωιρος.
κάρα