βουνίτης
βουνίτης, a dweller on the hills
βουνίτης [ῑ], ου, ὁ,
- dweller on the hills, of Pan, AP 6.106 (Zon.).
- II cf. βωνίτης.
1 montaraz
2 boyero Call.l.c., Hsch., Sud., EM l.c.
• interpr. tb. como campesino Hsch.
1 βουνίτης, ου (ὁ) [ῑ] qui vit sur les collines (Pan), Anth. 6, 106.
Étym. βουνός.
βουνίτης, ὁ, Hügelbewohner, Pan, Zon. 4 (VI.106). – Aber β. οἶνος, Wein aus βούνιον, Diosc.
βουνίτης
βουνός
- a dweller on the hills, Anth.