βοῦνις
βοῦνις, hilly
βοῦνις, ιδος, ἡ,
- hilly, Ἀπίαν βοῦνιν A. Supp. 117 (lyr.); voc. ἰὼ γᾶ βοῦνι, πάνδικον σέβας (prob. for βουνῖτι ἔνδικον) ib. 776 (lyr.).
adj. fem. montuoso
γᾶ
βοῦνις, adj. f. (seul. voc. βοῦνι, Eschl. Suppl. 776, et acc. βοῦνιν, Suppl. 117, 129) couvert ou accidenté de collines.
Étym. βουνός.
βοῦνις, ιδος, ἡ, hügelig, γῆ Aesch. Suppl. 117, 128.