βρότειος
βρότειος, mortal, human, of mortal mould
βρότειος, ον, also α, ον Archil. 15, Emp. 2.9, E. Hipp. 19, Supp. 777:— poet. Adj.
- mortal, human, A. Pr. 116 (lyr.), etc.; β. μῆτις Emp. l.c.; β. γένος E. Fr. 898.13; ψυχὴν βροτείαν Id. Supp. 777; β. πόνοι of mortals, Alex. 240.9:—in Hom. only βρότεος, η, ον, φωνή Od. 19.545; εὐνή h.Ven. 47; also in Pi. O. 9.34, Emp. 100.17, A. Eu. 171 (lyr.).
mortal, humano
μελέτη τε βροτείη
habilidad humanaὀδμὰ β.
olor procedente de un mortalἔργον
μῆτις
δόξαι
βρότειον οὐδέν
γένος
ὁμιλία
ψυχή
λαιμόν
πόνοι
βρότειος, ος ou α, ον, des mortels, des hommes, Eschl. Pr. 116 ; βρ. γένος, Soph. fr. 132, la race des mortels ; βρ. φύσις, A. Pl. 52, la nature des hommes ||
➳ Fém. βροτεία, Eur. Hipp. 19.
Étym. βροτός.
βρότειος, ον, auch βροτεία, z.B. ὁμιλία Eur. Hipp. 19, sterblich, menschlich ; Tragg. ἀχώ, ὕβρις, Aesch. Prom. 116, Eum. 103 ; φῶτα Eur. Bacch. 542 u. öfter ; φύσις Philp. 46 (Plan. 52).
For Pindar, see also: βρότεος
βρότειος
βροτός
- mortal, human, of mortal mould, Trag.