βροντιαῖος
acompañado de truenos
ὕδωρ
de la lluvia
βροντιαῖος, α, ον, de tonnerre, c. à d. d’orage (pluie), Hpc. 1180f.
Étym. βροντή.
βροντιαῖος, vom Gewitter herrührend, ὕδωρ Hippocr.
acompañado de truenos
ὕδωρ
de la lluvia