γελοιάω
γελοι-άω,
- Ep. for γελάω, in aor. part. γελοιήσασα h.Ven. 49.
1 reir
ἡδὺ γελοιήσασα
2 en v. med. ponerse en ridículo
γελοιώμενοί τε ἀσχέτως φέρονται
γελοιάω-ῶ (seul. part. ao. fém. γελοιήσασα, Hh. Ven. 49 ; pour l’impf. γελοίων, v. γελάω, fin) c. γελάω.
γελοιάω, von γελοῖος, unter Lachen Scherz treiben ; Hom. h. Ven. 49 καί ποτʼ ἐπευξαμένη εἴπῃ μετὰ πᾶσι θεοῖσιν, ἡδὺ γελοιήσασα, φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη, ὥς ῥα θεοὺς συνέμιξε καταθνητῇσι γυναιξίν ; v.l. Od. 20.390 γελοιῶντες, neben γελοίωντες (von γελάω); v.l. Od. 20.347 γελοίων, neben γελώων : Letzteres gehört entschieden zu γελάω, während γελοίων sowohl von γελάω als von γελοιάω abgeleitet werden kann.
γελοιάω : γελοίων, γελοίωντες, restored readings γελώων, γελώοντες, see γελάω.