γελοῖος
γελοῖος, ou att. γέλοιος, α, ον, qui fait rire, d’où :
1 risible, plaisant, p. opp. à σπουδαῖος, Xén. Cyr. 2, 3, 1 ; Isocr. 8e ; différ. de καταγέλαστος : γελοῖα εἰπεῖν ἀλλὰ μὴ καταγέλαστα, Plat. Conv. 189b, dire des choses risibles, mais non ridicules ; Αἰσώπου τι γέλοιον, Ar. Vesp. 566, ou Αἰσωπικὸν γέλοιον, ibid. 1259, qqe récit plaisant d’Ésope ou à la façon d’Ésope ; en parl. de pers. plaisant, bouffon, Eur. (Ath. 613d) ; Lgn 34 ||
2 ridicule, Il. 2, 215 (épq. γελοίϊος) ; Hdt. 8, 25 ; γέλοιος ἔσομαι αὐτοσχεδιάζων, Plat. Phædr. 236d, je serai ridicule en improvisant ; γελοῖός εἰμί σοι λέγων ταῦτα, Luc. Char. 22, je suis ridicule en te disant cela ||
Cp. γελοιότερος, Plat. Ap. 30e ; Arstt. Top. 2, 2.
Étym. γέλως.
γελοῖος, nach Möris att. γέλοιος ; Andere, wie Thom.Mag. unterscheiden so : γελοῖος, ὁ καταγέλαστος· γέλοιος δὲ ὁ γελωτοποιός ; Ammon. umgekehrt ; die mss. haben meist γελοῖος ; lächerlich, zum Lachen, absurd ; Hom. nur γελοίιον neutr. Il. 2.215 ; Her. 8.25 ; oft bei Plat. u. Folgenden ; Kompar., γελοιότερον εἰπεῖν Apol. 30e ; Luc. abd. γελοῖός εἰμί σοι λέγων ταῦτα, es ist lächerlich, daß ich dir dies sage, Char. 22. – Act. Lachen erregend, ὁ γελοῖος, der Spaßmacher, Eur. bei Ath. XIV.613d ; γελοῖον, γελοῖα, Scherze, Possen, Xen. Cyr. 2.3.1 ; Ggstz καταγέλαστα Plat. Symp. 189b ; öfter σπουδαῖα.
• Adv. γελοίως , Plat. u. Folgde.
• Adv. γελοίως , Plat. u. Folgde.