γεοῦχος
γεοῦχος, landowner
- landowner, Agatharch. 95, PAmh. 88.30 (ii A. D.), POxy. 910.16, etc. (γαιοῦχος Paul.Al. N. 2): hence γεουχέω PFay. 23.6, BGU 18.19 (ii A. D.), etc.; γεουχικός, ή, όν, POxy. 1638.15 (iii A. D.).
1 en el Egipto ptol. propietario de tierras, pequeño agricultor por cuenta propia
οἱ ἀπὸ τῆς πόλεως γεοῦχοι
• esp. arrendador, PLugd.Bat.19.3.29 (II a.C.).
2 rom., esp. rentero, arrendatario, PStras.602.3 (I d.C.), PSarap.46.30 (II d.C.), PSI 1233.11, 29, PMich.588.8, POxy.2788.4, 2795.15, SB 11478.4 (todos III d.C.)
• tb. heleníst., prob. de tierras del recinto sagrado de Hera SEG 27.545.19 (Samos III a.C.).
3 biz., gran terrateniente, hacendado, PTurner 44.11 (IV d.C.), POxy.913.12 (V d.C.), PYoutie 89.15 (V d.C.), PVindob.Salomons l.c., 10.13 (ambos VI d.C.).
4 gener. campesino, agricultor
op. νομάς