γλωττικός
γλωττικός, of the tongue
γλωττ-ικός, ή, όν,
- of the tongue, τὸ γ. (sc. ὄργανον) Arist. PA 683a21.
subst. τὸ γ. lo que hace las veces de lengua en los insectos, Arist.PA 683a21.
γλωττικός, ή, όν, qui concerne la langue, Arstt. P.A. 4, 6, 13.
Étym. γλῶττα.
γλωττικός, zur Zunge gehörig, κέντρον Arist. part.anim. 4.6.