δήκτης
δήκτης, a biter
δήκτ-ης, ου, ὁ,
- biter, E. Fr. 555: metaph. as Adj., δ. λόγος Plu. Adul. 2.55b: with neut. Subst., δήκτᾳ στόματι APl. 16.266.7.
1 que muerde, mordedor, hiriente
οὐ δῆκταί πως κύνες εἰσὶ θεοί
πέλεκυς
πονηροὶ καὶ δῆκται
2 fig. mordaz, mordiente
λόγος
στόμα (Μώμου)
δήκτης, ου (ὁ) qui mord, mordant, A. Pl. 266 ; fig. Plut. M. 55b ||
➳ Dat. dor. avec un subst. neutre δήκτᾳ στόματι, A. Pl. l. c.
Étym. δάκνω.
δήκτης, ὁ, beißend, verletzend ; στόμα Ep.adesp. 273 (Plan. 266); λόγος Plut. ad. et am. discr. 16.
δήκτης
δάκνω
- a biter, Anth.