δήλημα

δήλ-ημα, ατος, τό,

• mischief, bane, ἄνεμοι χαλεποί, δηλήματα νηῶν Od. 12.286; ὁδοιπόρων A. Fr. 123; βροτοῖσιν h.Ap. 364, cf. S. OT 1495; τύχης δηλήμασι IPE 2.197 (Pantica-paeum).

δήλημα, τό, das Verderben ; von δηλέομαι, wohl nur im aktivischen Sinne gebräuchlich, = der Verderber ; Hom. einmal, Od. 12.286 ἐκ νυκτῶν (var. lect. νυκτὸς) δʼ ἄνεμοι χαλεποί, δηλήματα νηῶν, γίγνονται ; vgl. Anth. Pal. 14.72 Τ, τάν, λύσας ἀκτῖσι ζοφερῆς δηλήματα νυκτός ; Soph. O.R. 1495 ὀνείδη, ἃ τοῖς ἐμοῖς γονεῦσιν ἔσται σφῷν θʼ ὁμοῦ δηλήματα. Der singular. bei Aeschyl. fragm. Leon. ap. Steph. Byz. s. v., Χώρα (Dindorf frgm. no 114) Ὁδοιπόρων δήλημα, χωρίτης δράκων ; Homer. hymn. Ap. 364 οὐδὲ σύγε ζώουσα κακὸν δήλημα βροτοῖσιν ἔσσεαι.

δήλημα

-ατος, τό

[δηλέομαι.]

Something that brings harm, a bane: δηλήματα νηῶν Od. 12.286.

δήλημα : destruction; of winds, δηλήματα νηῶν, ‘destroyers,’ Od. 12.286.

δήλημα from δηλέομαι

• a mischief, bane, Od., Soph.