δηλήμων
δηλήμων, baneful, noxious
- baneful, noxious, βροτῶν δηλήμονα πάντων Od. 18.85, al.; ὄφιες ἀνθρώπων οὐδαμῶς δηλήμονες doing men no hurt, Hdt. 2.74, cf. 3.109: abs., of the gods, σχέτλιοί ἐστε, θεοί, δηλήμονες Il. 24.33 (in Od. 5.118 nearly all codd. give ζηλήμονες): in late Prose, Jul. Or. 2.87a.
dañino, nocivo, funesto, destructor c. gen. obj. de pers.
Ἔχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων
ὄφιες ἀνθρώπων οὐδαμῶς δηλήμονες
serpientes que no dañan a los hombresσῦν ἐμπόρω[ν] δηλήμον'
δαίμονες ἀνθρώπων δηλήμονες
γυναῖκες ... σφωιτέρων τεκέων δηλήμονες
τάφων δ.
profanador de tumbasδ. πάτρης
• abs. maléfico
σχέτλιοί ἐστε, θεοί, δηλήμονες
δ. ἀνήρ
malhechor
-ονος
[δηλέομαι].
Working mischief, baneful Il. 24.33.
As sb., a bane Od. 18.85 = 116 = Od. 21.308.
- baneful, noxious, βροτῶν δηλήμονα baneful to them, Od.; ἀνθρώπων οὐ δηλήμονες doing men no hurt, Hdt.