δίγλωσσος
δίγλωσσος, speaking two languages
δί-γλωσσος, Att. δίγλωττος, ον,
- speaking two languages, Th. 8.85, 4.109, Gal. 8.585:— as Subst., δίγλωσσος, ὁ, interpreter, dragoman, Plu. Them. 6.
- II double-tongued, deceitful, LXX Si. 5.9, al.
I bilingüe
βάρβαροι
πόλεις
ἄνθρωπος
II fig.
1 de doble lengua fig. de las alas de la cigarra
διγλώσσῳ μελπόμενος στόματι
2 falso, mentiroso
ἀνήρ
ὁ δ. ὄφις
ref. a pers.
3 de lenguaje ambiguo Hsch.
III subst.
1 ὁ δ. intérprete Plu.Them.6, Crass.28, Lib.Ep.865,
δ. ἦν ἐς τὰ βαρβαρικὰ γράμματα
2 τὸ δ. bot. laurel alejandrino, Ruscus hypophyllus L., Ps.Apul.Herb.58.7.
δί·γλωσσος, att. δί·γλωττος, ος, ον :
1 qui a deux langues, bilingue, Anth. 9, 273 ||
2 fig. qui parle deux langages, fourbe, Spt. Prov. 11, 13 ; Sir. 5, 9 ; Sib. 3, 37 ||
3 qui parle deux langues, Thc. 8, 85 ; Plut. Alex. 37 ; Arr. An. 3, 6 ; Str. 327, etc. ; ὁ δ. Plut. Them. 6, Crass. 28, interprète.
Étym. δίς, γλῶσσα.
δίγλωσσος, att. -ττος,
1) zweizüngig ; στόμα τέττιγος Bian. 3 (IX.273); zweier Sprachen kundig, Thuc. 8.85 ; Plut. Alex. 37 ; ὁ δ., der Dolmetscher, Plut. Them. 6.
2) zweizüngig, hinterlistig, Orac.Sib., LXX.
1) zweizüngig ; στόμα τέττιγος Bian. 3 (IX.273); zweier Sprachen kundig, Thuc. 8.85 ; Plut. Alex. 37 ; ὁ δ., der Dolmetscher, Plut. Them. 6.
2) zweizüngig, hinterlistig, Orac.Sib., LXX.
δίγλωσσος
γλῶσσα
- Ispeaking two languages, Lat. bilinguis, Thuc.
- IIas Subst., δίγλωσσος, ὁ, an interpreter, Plut.