δάκρυμα
δάκρυμα, that which is wept for, a subject for tears
δάκρ-ῡμα, ατος, τό,
- that which is wept for, a subject for tears, Orac. ap. Hdt. 7.169.
- II tear, A. Pers. 134 (lyr.), E. Andr. 92 (pl.).
1 lágrima
λέκτρα δ' ἀνδρῶν πόθῳ πίμπλαται δακρύμασι
los lechos se llenan de lágrimas por la nostalgia de los varonesἐγκείμεσθ' ἀεὶ θρήνοισι καὶ γόοισι καὶ δακρύμασιν
2 motivo de llanto, desgracia
ὅσα ὑμῖν ἐκ τῶν Μενέλεω τιμωρημάτων Μίνως ἔπεμψε μηνίων δακρύματα
cuantas desgracias os envió Minos al encolerizarse por las ayudas a Menelao
δάκρυμα, ατος (τὸ) [ᾰ̄ῡ]
1 larmes, pleurs, Eschl. Pers. 134 ; Eur. Andr. 92 (au plur.) ||
2 sujet de larmes, Oracl. (Hdt. 7, 169).
Étym. δακρύω.
δάκρυμα, [ῡ], τό, das Geweinte, die Träne, Aesch. Pers. 134 ; Eur. Andr. 92 ; der Gegenstand der Tränen, Orak. bei Her. 7.169.
δάκρυμα
δακρύω
- Ithat which is wept for, a subject for tears, Orac. ap. Hdt.
- IIthat which is wept, a tear, Aesch., Eur.