δημόκοινος
δημόκοινος, executioner
δημό-κοινος (sc. δοῦλος), ὁ,
- = δήμιος II, executioner, S. Fr. 780, Antipho 1.20, Isoc. 17.15.
- 2 = πόρνος, Hsch.
- II as Adj., δημόκοινος, ον, vile, common, of coarse food, Lyc. Trag.2.4.
I vulgar, ordinario
II subst. ὁ δ.
1 ejecutor público, verdugo
οἷος γὰρ ἡμῶν δ. οἴχεται
τῷ γὰρ δημοκοίνῳ ... παρεδόθη
ἀνδροφόνων καὶ δημοκοίνων θίασος
2 puto Hsch.
1 δημό·κοινος, ου (ὁ) exécuteur public, bourreau (cf. κοινὸς δήμιος, v. δήμιος) Soph. fr. 869 ; Ant. 113, 33 ; Isocr. 361d.
Étym. δῆμος, κοινός.
2 δημό·κοινος, ος, ον, vil, grossier, Lyc. (Ath. 420c).
Étym. cf. le préc.
δημόκοινος, ὁ, = δήμιος, Folterknecht, Henker, Antipho 1.20 ; Isocr. 15.17. – Als adj., unter dem Volk gemein, θέρμος Lycophr. bei Ath. X.420b.