διαθορυβέω
διαθορυβέω, to confound utterly
διαθορῠβέω,
- render uneasy, disquiet, τινά Th. 5.29, Luc. Alex. 31, Eun. Hist. p.222 D.: abs., make a great noise, Plu. Galb. 18.
1 tr. intranquilizar, turbar
τὴν Πελοπόννησον
τοὺς πλείστους
τὸν Καίσαρα
τὰς ἐκκλησίας
• en v. pas., Chrys.M.55.82.
2 intr. producir un gran tumulto, alborotar
διεθορύβησαν οἱ πολλοὶ τὸ πρῶτον
• en v. med.-pas. agitarse
ἡ ἐκκλησία διετεθορύβητο
la asamblea había estado muy agitada
δια·θορυβέω-ῶ [ῠ]
1 troubler profondément : τινα, Thc. 5, 29 ; Luc. Alex. 31, qqn ||
2 faire un grand tumulte, Plut. Galb. 18.
διαθορυβέω, ganz verwirren, Thuc. 5.29 ; Luc. Alex. 31 ; heftig lärmen, Plut. Oth. 19.
διαθορυβέω
fut. ήσω
- to confound utterly, τινα Thuc.: absol. to make a great noise, Plut.