διαθολόω
διαθολόω, darken
διαθολόω,
- darken, ἡ σκιὰ τῆς γῆς δ. τὸ φέγγος Plu. Daed. 4 [fr 157 Sandbach]:—Pass., τῆς θαλάσσης διαθολωθείσης Id. Sollert. 2.978b.
oscurecer, nublar
τὰς ὄψεις
τὸ φέγγος (τῆς σελήνης)
θαλάττης διαθολωθείσης
oscurecido el mar (por la tinta de la sepia)τὸ σχῆμα καὶ τὸ χρῶμα τέλεον διατεθολωμένοι καὶ ῥυπῶντες
• enturbiar en metáf.
τὸν ἐν τῇ ψυχῇ αἰθέρα
δια·θολόω-ῶ (ao. pass. part. fém. -θολωθείσης) remuer la vase, d’où troubler profondément, acc. Plut. M. 978b ; Philstr. 10.
διαθολόω, ganz schwärzen, trüben, θάλασσαν, vom Tintenfisch, Plut. Sol. an. 26.