διφήτωρ
διφήτωρ, a searcher
δῑφ-ήτωρ, ορος, ὁ,
- a searcher, βυθῶν διφήτορες Opp. H. 2.435.
buscador, explorador
βυθῶν δ.
χρυσοῦ διφήτορες ἄνδρες
διφήτωρ, ορος [ῑ] adj. m. qui recherche, gén. Opp. H. 2, 435 ; Anth. 8, 230.
Étym. διφάω.
διφήτωρ, [ῑ], ορος, ὁ, der Aufsucher ; βυθῶν Opp. H. 2.435 ; vom Fischer, ibid.
διφήτωρ
δῑφήτωρ, ορος,
διφάω
- a searcher, χρυσοῦ after gold, Anth.