δίφθογγος
δίφθογγος, with two sounds
δίφθογγος, ον,
- with two sounds, γραφή Tz. H. 5.694: δίφθογγος, ἡ, diphthong, D.T. 639.15, A.D. Adv. 128.8, al.: later δίφθογγον, τό, Hdn. Epim. 245.
1 de dos sonidos
γραφή
2 gram., subst. ἡ δ. diptongo Demetr.Eloc.72, D.T.631.11, 639.14, A.D.Adu.128.8, Aristid.Quint.4.21, Priscian.Inst.2.11, Lyd.Mag.1.25, Sch.Er.Il.1.80c, 317b
• tb.
τὸ δ.
δί·φθογγος, ου (ὁ)
1 qui a deux sons, Nicom. Harm. 19 ||
2 qui consiste en un son double ; subst. ἡ δ. (s. e. συλλαβή) D. Thr. 631, 10 ; Héph. 1, 2 ; etc. son double, diphtongue.
Étym. δίς, φθόγγος.
δίφθογγος, doppellautend ; ἡ δ., auch τὸ δ., Doppellauter, Gramm.; mit einem Diphthong geschrieben, Bast zu Greg.Cor. p. 34.