δοκιμεῖον
δοκιμεῖον, a test, means of testing
δοκῐμ-εῖον, τό,
- test, means of testing, Pl. Ti. 65c (v.l. δοκίμιον, as in D.H. Rh. 11.1, Ep.Jac. 1.3, 1 Ep.Pet. 1.7, S.E. M. 7.430, Lib. Decl. 16.55), IG 7.303.31 (Orop.); proof, εὐσεβείας OGI 308.16 (Hierapolis), cf. Zos. 3.13.
δοκιμεῖον, mieux que δοκίμιον, ου (τὸ) [κῐ]
1 moyen d’éprouver, d’essayer, Plat. Tim. 65c (vulg. -ιον) ; DH. Rhet. 11 ; Plut. M. 230b ; Hdn 2, 10, 12 ||
2 p. suite, organe, instrument, Lgn 32, 5 ||
➳ Dans les inscr. att. seul. δοκιμεῖον, CIA. 2, 684, 5 (après 368 av. J.-C.) ; 701, 2, 30 (344 av. J.-C.).
Étym. δόκιμος.
δοκιμεῖον, τό, Mittel, mit dem man etwas untersucht und prüft, Plat. Tim. 65c, nach Bekker ; Inscr. 1570.
δοκιμεῖον
-ου, τό
δόκιμος
- a test, means of testing, Plat., NTest. from δοκιμή