δυσανασχετέω
δυσανασχετέω, to bear ill
δῠσανα-σχετέω,
- bear ill, Th. 7.71; to be greatly vexed, ἐπί τινι, πρός τι, Plu. Cam. 35, Plb. 16.12.5; περί τινος Phalar. Ep. 37; τοῖς γενομένοις J. AJ 13.16.2: abs., Eus.Mynd. 59, Aët. 8.44.
I soportar mal
τὰ γιγνόμενα
τὴν τριβήν
II intr.
1 pasarlo mal
δυσανασχετεῖ καὶ ξενοπαθεῖ
del alma
• ref. a un enfermo sufrir, sentirse mal
χρόνον ... ἐφ' ὅσον ὁ πάσχων μὴ δυσανασχετῇ
2 c. rég. prep. enojarse
πρὸς τὰς τοιαύτας ἀποφάσεις τῶν ἱστοριογράφων
πρὸς τὴν ἀνατριβήν
περὶ μοίρας ἢ θανάτου
ἐπὶ τῇ βλάβῃ
ἐπὶ τοῖς γεγενημένοις
• tb. c. dat.
τοῖς γινομένοις
• abs. contenerse con dificultad
δυσανασχετήσαντες ἐμέλλησαν αὐτὸν ἀνελεῖν
δυσανασχετέω-ῶ (seul. prés. et part. ao.) [ῠᾰν]
1 supporter avec peine, acc. Thc. 7, 71 ; Plut. Sert. 16 ||
2 d’où être mécontent ou indigne : ἐπί τινι, Phil. 2, 461 ; Plut. Cam. 35 ; πρός τι, Pol. 16, 12, 5 ; περί τινος, Phalar. Ep. 115, p. 336 Valckenaer de qqe ch.
Étym. δυσανάσχετος.
δυσανασχετέω, etwas übel aufnehmen, es unerträglich finden ; τὰ γιγνόμενα Thuc. 7.71 ; Folgende, bes. Dion.Hal. öfter ; unwillig werden, zürnen, ἐπί τινι, Nic. Damasc. 53 ; Plut. Camill. 55 ; πρός τι, frgm. 6.3 ; περί τινος, Sp.; τινί, Clem.Al. p. 2b.
δυσανασχετέω,
fut. -ήσω
- to bear ill, Lat. aegre ferre, Thuc.: to be greatly vexed, ἐπί τινι Plut. from δυσανάσχετος