δυσεκμόχλευτος
δυσεκμόχλευτος, hard to dislodge
δῠσεκ-μόχλευτος, ον,
- hard to dislodge, of disease, Antyll. ap. Orib. 10.29.3.
difícil de desarraigar
δυσ·εκμόχλευτος, ος, ον [ῠ] difficile à déplacer avec un levier, Antyll. (Orib. 2, 451 B.-Dar.).
Étym. δ. ἐκμοχλεύω.