δυσέκδεκτος
δυσέκδεκτος, hard to endure, intolerable
δῠσέκ-δεκτος, ον,
- hard to endure, intolerable, Gal. 19.2.
intolerable
πόνος
δυσ·έκδεκτος, ος, ον [ῠ] intolérable, Gal. 8, 916.
Étym. δ. ἐκδέχομαι.
δυσέκδεκτος, unerträglich, Galen.