δυσέκπληκτος
δυσέκπληκτος, hard to terrify
δῠσέκ-πληκτος, ον,
- hard to terrify, ὑπὸ φόβων Arist. VV 1250a7.
que no se deja espantar
ὑπὸ φόβων τῶν περὶ θάνατον
δυσ·έκπληκτος, ος, ον [ῠ] difficile à effrayer, Arstt. Virt. et vit. 4, 4.
Étym. δ. ἐκπλήσσω.
δυσέκπληκτος, schwer zu erschrecken, Arist. de virt. et vit. 2.