δυσέκφευκτος
δυσέκφευκτος, hard to escape from
δῠσέκ-φευκτος, ον,
- hard to escape from, Tim. Pers. 130, Theodect. 10, Plb. 1.77.7, Man. 4.477; hardly escaping, Tim. Pers. 140. Adv. δυσεκφύκτως APl. 16.198 (Maec.).
I
1 que es una huída difícil de lograr
καταφυγή
2 del que es difícil escapar
αἰών
κρίσις
μεγάλη ἀπορία ... καὶ δ.
κίνδυνοι
II adv. -ως de manera que no hay escapatoria
δ. σφιγχθεὶς χέρας
δυσ·έκφευκτος, ος, ον [ῠ] difficile à éviter, auquel on échappe difficilement, Pol. 1, 77, 7 ; Man. 4, 477.
Étym. δ. ἐκφεύγω.
δυσέκφευκτος, woraus schwer zu entfliehen ist, ἀπορία Pol. 1.77.7, u. a.Sp.
δυσέκφευκτος
δυσ-έκφευκτος, ον
ἐκφεύγω
- hard to escape from: adv. -τως, Anth.